ศิลปกรรมศาสตร์ DPU จับมือ Wacom ปั้นเยาวชนสามเสน สร้างตัวละครสู่ทักษะเล่าเรื่องคุม AI

ศิลปกรรมศาสตร์ DPU จับมือ Wacom ปั้นเยาวชนสามเสน สร้างตัวละครสู่ทักษะเล่าเรื่องคุม AI

28 เมษายน 2569
รัชพล ธนศุทธิสกุล
  • Newsletter

คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (DPU) ร่วมกับ Wacom ผู้นำด้านเทคโนโลยีดิจิทัลอาร์ตระดับโลก และสมาคมผู้ปกครองและครูโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ดำเนินโครงการเวิร์กช็อป “Basic Character Design” ครั้งที่ 2 ณ ห้องปฏิบัติการ DPU Wacom Lab เพื่อให้นักเรียนระดับมัธยมศึกษาได้ค้นหาศักยภาพ และยกระดับทักษะการออกแบบให้สามารถทำงานร่วมกับเทคโนโลยีขั้นสูงได้อย่างมีประสิทธิภาพ


สำหรับการจัดกิจกรรมในครั้งนี้ มุ่งเน้นการวางรากฐานผ่านกระบวนการสร้างสรรค์ตัวละคร โดยนักเรียนได้ฝึกฝนการเปลี่ยนจินตนาการให้กลายเป็นระบบงานทัศนศิลป์ที่จับต้องได้จริง ครอบคลุมตั้งแต่การกำหนดที่มาที่ไปของตัวละคร การสื่อสารเชิงสัญลักษณ์ ไปจนถึงการสืบค้นข้อมูลสนับสนุน (Data Support) เพื่อสร้างความสมจริงให้แก่ผลงาน ซึ่งถือเป็นการเปิดมุมมองใหม่นอกเหนือจากวิชาการปกติในห้องเรียน

นอกจากนี้ กิจกรรมดังกล่าวยังได้รับเกียรติจาก อาจารย์สุธินี เตชะโชควิวัฒน์ นักออกแบบไทยผู้มีประสบการณ์ด้าน Character Animation และมีผลงานจัดแสดงในระดับสากล ณ London International Animation Festival 2023 มาเป็นวิทยากรถ่ายทอดเทคนิคเฉพาะตัว โดยเน้นการนำตรรกะและกระบวนการคิดเชิงออกแบบ (Design Thinking) มาประยุกต์ใช้ในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ ช่วยให้เยาวชนมองเห็นภาพรวมของอุตสาหกรรมยุคใหม่ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ในโอกาสนี้ อาจารย์กิรติ ศรีสุชาติ รองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ DPU ได้เปิดเผยถึงแนวคิดเบื้องหลังกิจกรรมในครั้งนี้ว่า หลักสูตรดังกล่าวไม่ได้มุ่งเน้นเพียงทักษะเรื่องการวาดภาพเพียงอย่างเดียว แต่ประเด็นสำคัญคือเรื่องของการเล่าเรื่อง (Storytelling) และการหาองค์ประกอบในหลากหลายมิติ ผู้ออกแบบต้องกำหนดปูมหลังของตัวละครให้ชัดเจน ทั้งวิธีคิดและการตัดสินใจ ข้อมูลเหล่านี้จะส่งผลต่อบุคลิกภาพและการแสดงออกของตัวละครให้ดูมีชีวิตขึ้นมาได้จริง เปรียบได้กับศาสตร์การแสดงที่เปลี่ยนจากการใช้คนจริงมาเป็นการควบคุมผ่านงานศิลปะแทน

บทบาทดังกล่าวมีความสำคัญอย่างยิ่งต่ออาชีพใหม่ในโลกยุคปัจจุบัน เช่น AI Narrative Designer ที่ทำหน้าที่ออกแบบวิธีเล่าเรื่องเพื่อให้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ สามารถเข้าใจและสื่อสารกับมนุษย์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากเทคโนโลยี AI มักขาดข้อมูลในเชิงความรู้สึก มนุษย์จึงต้องนำศาสตร์ความเป็นมนุษย์ไปสอนและสื่อสารความสุนทรีย์เหล่านั้นลงไปในระบบเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ตรงตามเจตนารมณ์ของผู้ออกแบบ

“ตอนนี้เรากำลังทำหน้าที่อธิบายให้ AI เข้าใจว่าสิ่งที่กำลังสร้างนั้นมันมีชีวิตได้อย่างไร หรือทำให้มันตอบโจทย์ในสิ่งที่ AI ไม่มี นั่นคือเรื่องของความรู้สึก เรากำลังเอาความสุนทรีย์และความเป็นมนุษย์ไปสอน AI ว่าทำไมเขาถึงต้องคิดแบบนี้ และสิ่งที่แสดงออกมาทำไมถึงต้องรู้สึกแบบนี้ เพราะปัจจุบัน AI ไม่ได้มีข้อมูลในเชิงความรู้สึก แต่เรากำลังจะเอาความเป็นมนุษย์มาสอนเพื่อให้ภาพที่ได้ออกมาเป็นไปตามที่เราต้องการ การใส่ความรู้สึกจึงเป็นเรื่องสำคัญ”

ทิศทางการพัฒนาบุคลากรสายนี้ยังสอดรับกับเทรนด์เทคโนโลยีในประเทศจีน ซึ่งบริษัทชั้นนำมีการให้ค่าตอบแทนสูงถึง 30,000 หยวน หรือประมาณ 140,000 บาท เพื่อดึงตัวผู้มีความสามารถด้านศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์เข้าทำงานในตำแหน่ง AI Narrative Designer ขณะที่รายงานเศรษฐกิจคาดการณ์ว่าในปี 2569 ตลาดแรงงานจะมีความต้องการบุคลากรที่มีทักษะการควบคุมคุณภาพเทคโนโลยีด้วยมิติด้านภาษาและสังคมศาสตร์เพิ่มขึ้น

ขณะที่ตัวอย่างผลงานของนักเรียนในเวิร์กช็อป อาจารย์กิรติชี้ให้เห็นถึงกระบวนการคิดเชิงระบบหลายมิติ เช่น การออกแบบตัวละครเด็กวัย 5 ปีที่ตั้งเป้าหมายจะเป็น CEO ในอนาคต ซึ่งต้องอาศัยการวางแผนและหาเหตุผลมารองรับวิธีคิดทั้งหมดก่อนลงมือวาดจริง หรือผลงานการออกแบบวิญญาณในยมโลกที่ต้องแทนค่าเชิงสัญลักษณ์ผ่านการศึกษาข้อมูลสนับสนุนเชิงลึก ไม่ว่าจะเป็นลักษณะเนื้อผ้า ยุคสมัยของเครื่องแต่งกาย ไปจนถึงบริบททางการเมืองและสังคม เพื่อให้ภาพที่สื่อสารออกมามีน้ำหนักและสะท้อนความจริงได้ลึกซึ้ง

กรณีศึกษาของ “หมีเนย” ยังถือเป็นตัวอย่างของการสร้างคาแรคเตอร์ทางการตลาดที่ประสบความสำเร็จ ด้วยการออกแบบให้มีนิสัยใจคอชัดเจน สดใส และไม่มีพิษมีภัย จนสร้างความพึงพอใจและมูลค่าทางเศรษฐกิจได้อย่างมหาศาล รวมถึงดึงดูดให้แบรนด์ต่าง ๆ อยากร่วมมือทางการค้า ศิลปะและจินตนาการจึงสามารถสร้างผลกระทบต่อเศรษฐกิจได้จริง ขณะเดียวกัน ศิลปะไม่ใช่เรื่องไกลตัว แต่เป็นสิ่งที่อยู่รอบตัวในการตัดสินใจเลือกสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่การเลือกสีแปรงสีฟันไปจนถึงเสื้อผ้าและสิ่งของเครื่องใช้

นอกจากนี้ อาจารย์กิรติยังได้ให้มุมมองถึงอำนาจการตัดสินใจที่นักออกแบบต้องมีเหนือเทคโนโลยีไว้ว่า “ปัจจุบันเทคโนโลยีสร้างภาพที่สวยงามได้มากมาย แต่นักออกแบบต้องคุมระบบให้ทำงานตามจินตนาการของเราให้ได้ ไม่ใช่เพียงแค่เลือกภาพที่ระบบสุ่มสร้างขึ้นมา มนุษย์ต้องเป็นเจ้าของไอเดียที่แท้จริงและใช้เทคโนโลยีเป็นเพียงเครื่องมือช่วยทุ่นแรงเหมือนการรีทัชภาพในสมัยก่อน”

“ดังนั้น ดีไซน์เนอร์ยุคใหม่จึงต้องคุม AI ให้ทำงานตามที่เราอยากให้มันเป็น โดยเราต้องลงรายละเอียดให้ชัดเจนว่าภาพที่ต้องการคืออะไร ยิ่งเราอธิบายเหตุผลและใส่ความสุนทรีย์เพื่อสอนให้ AI เข้าใจว่าสิ่งที่สร้างนั้นมันมีชีวิตได้อย่างไร AI ก็จะยิ่งทำงานได้ตรงใจเรามากขึ้นเท่านั้น”

สำหรับแผนงานในก้าวต่อไป คณะศิลปกรรมศาสตร์ DPU มุ่งมั่นที่จะจัดการอบรมร่วมกับภาคีเครือข่ายอย่างต่อเนื่อง พร้อมเปิดพื้นที่อบรมสำหรับบุคคลภายนอกเป็นประจำเดือนละครั้ง ครอบคลุมทั้งระดับพื้นฐานและระดับสูง อีกทั้งมีแผนขยายผลสู่เทคโนโลยี 3D และกระบวนการจัดพิมพ์ เพื่อพัฒนาชิ้นงานจากกระบวนการคิดเชิงระบบให้กลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้จริง โดยความสำเร็จในครั้งนี้สะท้อนผ่านความพึงพอใจของผู้ปกครองที่ได้เห็นบุตรหลานมีความสุขและได้แสดงศักยภาพในมิติใหม่ ซึ่งสมาคมผู้ปกครองและครูมีความต้องการให้จัดกิจกรรมเช่นนี้อย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เป็นพื้นที่ในการค้นหาตัวตนและสร้างเครือข่ายนักสร้างสรรค์รุ่นใหม่ที่สามารถผสานศาสตร์ความเป็นมนุษย์เข้ากับเทคโนโลยีได้อย่างยั่งยืน