
ศิลปกรรมศาสตร์ DPU โชว์ศักยภาพนักออกแบบรุ่นใหม่ พลิกผ้าทอบุรีรัมย์สู่แฟชั่นร่วมสมัย 2 คอลเลกชัน 23 ชุด เปิดทางชุมชนต่อยอดสินค้า–ขยายตลาดคนรุ่นใหม่บนเวที SX2026
- Newsletter
- SDGs 8
- SDGs 1
- SDGs 11
- SDGs 17
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (DPU) นำผลงานจากการทำงานร่วมกับกลุ่มผ้าแปรรูปทอมือบ้านถาวรและกลุ่มสตรีถาวรผ้าไทย จังหวัดบุรีรัมย์ จัดแสดงแฟชั่นโชว์จำนวน 2 คอลเลกชัน รวม 23 ชุด บนเวที Sustainability Expo 2026 (SX2026) เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2569 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ โดยนำทักษะการทอผ้า วัสดุ เรื่องราวของพื้นที่ และความต้องการของแต่ละชุมชนมาพัฒนาเป็นเสื้อผ้าแฟชั่นร่วมสมัย เพื่อเพิ่มรูปแบบการใช้ผ้าท้องถิ่นและขยายกลุ่มผู้บริโภคสู่คนรุ่นใหม่

ภายในงาน คณะศิลปกรรมศาสตร์ยังร่วมจัดกิจกรรมด้านการออกแบบและความยั่งยืนอย่างต่อเนื่อง โดยวันที่ 8, 9 และ 12 พฤศจิกายน จัด Workshop เปิดให้ผู้เข้าร่วมนำเศษผ้ามา Upcycle เป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ เช่น ถุงผ้า เพื่อให้เห็นแนวทางใช้วัสดุเหลือจากการตัดเย็บให้เกิดประโยชน์ ขณะที่ผลงานจากการทำงานร่วมกับชุมชนในจังหวัดนราธิวาสและภูเก็ต ซึ่งนักศึกษานำผ้าบาติกและผ้าปาเต๊ะมาพัฒนาลวดลายและผลิตภัณฑ์ จะนำเสนอผ่านแฟชั่นโชว์และกิจกรรม Talk ภายในงาน

• จากผ้าชุมชนสู่ตลาด วางปลายทางให้ผลงานนำไปผลิตต่อได้
ผศ.กมลศิริ วงศ์หมึก คณบดีคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ กล่าวว่า การนำผลงานมาจัดแสดงภายในงาน SX2026 เป็นการเปิดโอกาสให้หลายมหาวิทยาลัยนำผลจากการทำงานร่วมกับชุมชนมาเผยแพร่ในพื้นที่เดียวกัน โดยเฉพาะการนำผ้าท้องถิ่นและภูมิปัญญาที่มีอยู่มาพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์แฟชั่นและไลฟ์สไตล์ ซึ่งทำให้เห็นศักยภาพของนักออกแบบรุ่นใหม่ในการนำทุนทางวัฒนธรรมมาพัฒนาเป็นงานที่เข้ากับผู้บริโภคปัจจุบัน
สำหรับผลงานของคณะศิลปกรรมศาสตร์ DPU ในครั้งนี้ มาจากการทำงานร่วมกับ 2 ชุมชนในจังหวัดบุรีรัมย์ ที่มีพื้นฐานด้านการทอผ้าเหมือนกัน แต่มีลักษณะของวัสดุ สี และกลุ่มเป้าหมายต่างกัน กลุ่มหนึ่งมีความชำนาญด้านการย้อมสีธรรมชาติ จึงมีโทนสีที่นุ่มนวลและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ขณะที่อีกกลุ่มมีผ้าที่ใช้สีสดใสและต้องการพัฒนาสินค้าให้หลากหลายขึ้นเพื่อเข้าถึงคนรุ่นใหม่ ทีมออกแบบจึงนำเรื่องราวของบุรีรัมย์ เช่น นกกระเรียนพันธุ์ไทย และองค์ประกอบจากพื้นที่ มาใช้พัฒนาเป็นเสื้อผ้า กระเป๋า พวงกุญแจ การ์ดโฮลเดอร์ และสินค้าไลฟ์สไตล์ พร้อมวางระบบแบรนด์และมาสคอตให้กับชุมชน

ผศ.กมลศิริ กล่าวว่า การออกแบบคำนึงถึงความสามารถในการผลิตของชุมชนตั้งแต่ต้น ทั้งเรื่องวัสดุ เทคนิค และเครื่องมือที่มีอยู่ จึงเลือกแบบที่ไม่ซับซ้อนเกินไปและจัดทำแพตเทิร์นส่งกลับให้ชุมชนสามารถนำไปผลิตต่อได้ โดยบางคอลเลกชันนำสีแดง เทา และขาวจากลักษณะของนกกระเรียนพันธุ์ไทยมาใช้ รวมถึงหยิบรายละเอียดของปีก ขนนก และพื้นผิวมาเป็นแนวทางในการตัดต่อวัสดุ เพื่อให้ผ้าท้องถิ่นมีรูปแบบใหม่โดยยังเชื่อมโยงกับเรื่องราวของพื้นที่
“สิ่งที่เราอยากเห็นคือผลงานไม่จบแค่การนำมาเดินแฟชั่นโชว์หรือจัดแสดงแล้วแยกย้ายกันไป จึงเสนอให้มีพื้นที่ที่ผู้ซื้อหรือผู้สนใจได้เข้ามาดูสินค้าและพบกับผู้พัฒนาผลงานโดยตรง เพื่อเปิดโอกาสไปสู่การสั่งผลิตจริงในระยะต่อไป แม้ปีแรกอาจยังไม่เห็นผลทันที แต่ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญ เพราะหากเกิดการสั่งซื้อขึ้นจริง ประโยชน์ก็จะกลับไปถึงชุมชน” ผศ.กมลศิริ กล่าว

• “พญานาคแดง” จากเรื่องเล่าริมหนองน้ำ สู่แฟชั่น Y2K สำหรับคนรุ่นใหม่
สำหรับคอลเลกชัน “พญานาคแดง” เป็นผลงานที่ ผศ.กมลวรรณ พัชรพรพิพัฒน์ สารสุข และ อาจารย์ปรัชญา พิระตระกูล อาจารย์ประจำสาขาวิชาศิลปะและการออกแบบสร้างสรรค์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ร่วมกันพัฒนาจากการลงพื้นที่ศึกษาศักยภาพและอัตลักษณ์ของกลุ่มสตรีบ้านถาวร จังหวัดบุรีรัมย์ ก่อนนำภูมิปัญญาการทอผ้า สีธรรมชาติ และเรื่องเล่าของชุมชนมาพัฒนาเป็นเสื้อผ้าแฟชั่นร่วมสมัยที่เข้าถึงคนรุ่นใหม่มากขึ้น
ผศ.กมลวรรณ กล่าวว่า การพัฒนาคอลเลกชันครั้งนี้เริ่มจากการลงพื้นที่ศึกษาศักยภาพของกลุ่มสตรีบ้านถาวร จังหวัดบุรีรัมย์ ซึ่งสืบทอดภูมิปัญญาการทอผ้าด้วยมือและการย้อมสีธรรมชาติมาจากรุ่นสู่รุ่น ทีมออกแบบจึงนำจุดแข็งด้านวัสดุ เทคนิคการทอ และโทนสีธรรมชาติมาเป็นฐานในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ พร้อมค้นหาเรื่องราวของพื้นที่เพื่อนำมาใช้สร้างอัตลักษณ์ใหม่ให้กับผ้าและเสื้อผ้าของชุมชน

จากการพูดคุยกับคนในพื้นที่ พบเรื่องเล่าเกี่ยวกับ “พญานาคสีแดง” ที่เชื่อกันว่าคอยปกปักรักษาหนองน้ำของชุมชน ซึ่งเป็นแหล่งน้ำสำคัญสำหรับการอุปโภค บริโภค และการเกษตร จึงนำเรื่องราวดังกล่าวมาพัฒนาเป็นแนวคิดของคอลเลกชัน “พญานาคแดง” โดยใช้สีขาวจากเส้นใยธรรมชาติ สีฟ้าครามแทนน้ำ และสีแดงแทนพญานาค ก่อนนำไปพัฒนาเป็นลวดลายผ้าทอและรายละเอียดบนเสื้อผ้า
ผศ.กมลวรรณ กล่าวว่า เมื่อได้ผ้าทอจริง ทีมออกแบบพบว่าเนื้อผ้าค่อนข้างหนาจากการใช้ฝ้ายเข็นมือและเส้นใยขนาดใหญ่ จึงต้องปรับวิธีออกแบบให้เหมาะกับคุณสมบัติของวัสดุ พร้อมตีความเรื่อง “คลื่นน้ำ” ออกมาเป็นเส้นโค้ง เส้นระบาย และลายตัดต่อบนเสื้อผ้า ขณะเดียวกันยังนำเทคนิคการสานและการสร้างพื้นผิวมาใช้ เพื่อให้ชุมชนเห็นแนวทางใหม่ในการพัฒนาผ้าทอไปสู่ผลิตภัณฑ์ที่หลากหลายขึ้น
ด้านรูปแบบของคอลเลกชันเลือกนำสไตล์ Y2K และความเป็นสปอร์ตมาประยุกต์กับผ้าท้องถิ่น ทั้งเสื้อครอป กระโปรง และเสื้อผ้าที่สามารถนำมาจับคู่สลับกันได้ เพื่อให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่และเพิ่มโอกาสในการใช้งานจริง โดยคอลเลกชันถูกออกแบบให้มีทั้งเสื้อผ้าผู้หญิง ผู้ชาย และเด็ก เพื่อแสดงให้เห็นว่าผ้าชนิดเดียวกันสามารถนำไปพัฒนาได้หลายรูปแบบโดยยังคงเรื่องราวของชุมชนไว้
“ชุมชนเปิดโอกาสให้เราออกแบบได้ค่อนข้างเต็มที่ สิ่งที่เราพยายามทำคือรักษาเรื่องราว วัสดุ และภูมิปัญญาของเขาไว้ แล้วนำรูปแบบเสื้อผ้าที่คนปัจจุบันคุ้นเคยมาช่วยให้ผ้าท้องถิ่นเข้าถึงง่ายขึ้น เพราะหากชุมชนสามารถมองเห็นแนวทางการใช้งานที่หลากหลาย ก็จะนำไปพัฒนาผลิตภัณฑ์ของตัวเองต่อได้” ผศ.กมลวรรณ กล่าว

อ.ปรัชญา กล่าวเพิ่มเติมว่า การทำแฟชั่นโชว์ยังเป็นประสบการณ์สำคัญของนักศึกษา โดยเฉพาะนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ที่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมตั้งแต่การเตรียมเสื้อผ้า ฟิตติ้ง Styling รองเท้า เครื่องประดับ และการปรับแก้ชุดให้เหมาะกับสรีระของแต่ละคน ซึ่งผู้สวมใส่มีทั้งผู้ใหญ่และเด็ก จึงมีข้อจำกัดแตกต่างกัน บางชุดต้องปรับขนาดหรือเย็บแก้หน้างาน ขณะที่บางลุคต้องปรับองค์ประกอบให้สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของผู้สวมใส่ การทำงานส่วนนี้ช่วยให้เห็นว่าการออกแบบแฟชั่นหนึ่งคอลเลกชันยังต้องคิดต่อไปถึงวิธีนำเสนอผลงานให้สมบูรณ์เมื่ออยู่บนคนจริง
นักศึกษายังได้เห็นภาพของคอลเลกชันขนาดใหญ่ที่มีผลงานรวม 23 ชุด ทำให้เข้าใจว่าผ้าชนิดเดียวกันสามารถถูกตีความแตกต่างกันในเสื้อผ้าผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กได้อย่างไร ขณะเดียวกันยังมีโอกาสเห็นผลงานจากมหาวิทยาลัยอื่น และทำงานร่วมกับเครื่องประดับหรือชิ้นงานจากสาขาอื่น ซึ่งช่วยฝึกการตัดสินใจและแก้ปัญหาเมื่อองค์ประกอบที่ได้รับมาไม่ตรงกับแผนเดิม

• จากผ้าขาวม้าบ้านถาวร สู่คอลเลกชัน “ผู้เฝ้าทุ่ง” สำหรับคนรุ่นใหม่
อีกหนึ่งคอลเลกชันที่นำเสนอภายในงานเป็นผลงานที่ ผศ.จักรพันธ์ สุระประเสริฐ อาจารย์ประจำหลักสูตรการออกแบบเชิงสร้างสรรค์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ร่วมพัฒนากับ นางสาวณิศรา เอี่ยมเพชร นักศึกษาชั้นปีที่ 4 สาขาวิชาการออกแบบเชิงสร้างสรรค์ โดยใช้ผ้าขาวม้าของกลุ่มคนรุ่นใหม่ในชุมชนบ้านถาวร จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นวัสดุหลักในการออกแบบ เชื่อมแนวคิด Streetwear และ Grandpa Style เข้ากับเรื่องราวของนกกระเรียนพันธุ์ไทย เพื่อพัฒนาเสื้อผ้าที่มีภาพลักษณ์ร่วมสมัยและเข้าถึงกลุ่มผู้บริโภครุ่นใหม่
ผศ.จักรพันธ์ กล่าวว่า โจทย์ของกลุ่มนี้คือการพัฒนาผลิตภัณฑ์แฟชั่นรูปแบบใหม่จากผ้าที่มีสีสันค่อนข้างสดและมีบุคลิกชัดเจนอยู่แล้ว จึงต้องพิจารณาว่าจะนำวัสดุที่ชุมชนมีมาใช้ในรูปแบบใดให้สอดคล้องกับพฤติกรรมการแต่งตัวของวัยรุ่น และยังสามารถผลิตหรือนำไปใช้ต่อได้จริง โดยในส่วนของตนเลือกออกแบบเสื้อผ้าผู้ชายจำนวน 3 ชุดในแนว Streetwear เน้นรูปแบบที่สวมใส่ง่าย ใช้ได้หลายโอกาส และเชื่อมกับชุดผู้หญิงที่นักศึกษารับผิดชอบ เพื่อให้ภาพรวมของคอลเลกชันเป็นไปในทิศทางเดียวกัน

อีกประเด็นที่ต้องคำนึงถึงคือคุณสมบัติของผ้า เนื่องจากวัสดุบางส่วนไม่เหมาะกับโครงสร้างเสื้อผ้าที่ต้องการตามวิธีใช้ทั่วไป จึงต้องทดลองเสริมโครงสร้างหรืออัดกาวในบางจุด เพื่อเพิ่มความอยู่ทรง ขณะเดียวกันผ้ามีสีและลวดลายค่อนข้างเด่น จึงใช้ผ้าสีพื้นเข้ามาช่วยจัดสัดส่วนขององค์ประกอบ ทำให้ผ้าขาวม้ายังคงเป็นจุดหลักของชุดโดยภาพรวมไม่หนักจนเกินไป รวมถึงต้องปรับแบบตามสีและวัสดุที่ได้จากกระบวนการผลิตจริง ซึ่งอาจแตกต่างจากที่กำหนดไว้ในช่วงออกแบบ
สำหรับการทำงานร่วมกับนักศึกษา ผศ.จักรพันธ์ กล่าวว่า นักศึกษาที่รับผิดชอบชุดผู้หญิงต้องใช้เวลาในช่วงพัฒนาแนวคิดและคอนเซปต์ค่อนข้างมาก เนื่องจากโจทย์มีข้อจำกัดทั้งเรื่องสี วัสดุ และรูปแบบของผ้า แต่เมื่อได้ทิศทางที่เหมาะสมแล้ว นักศึกษาสามารถพัฒนางานต่อได้อย่างต่อเนื่อง โดยจุดแข็งคือความตั้งใจ ความสม่ำเสมอ และการกลับมาแก้ปัญหาในแต่ละขั้นตอนจนผลงานเสร็จสมบูรณ์
“ตอนที่เห็นผลงานอยู่บนตัวนางแบบ ทุกคนประทับใจ เพราะสิ่งที่นักศึกษาคิดและพยายามนำเสนอมาตลอดสามารถออกมาเป็นภาพจริงได้อย่างที่ตั้งใจ ทำให้เห็นว่าเขาพัฒนาตัวเองและนำศักยภาพที่มีมาใช้กับงานชิ้นนี้ได้เต็มที่” ผศ.จักรพันธ์ กล่าว
ในส่วนของผลงานนักศึกษา นางสาวณิศรา กล่าวว่า คอลเลกชัน “ผู้เฝ้าทุ่ง” เป็นผลงานศิลปนิพนธ์จำนวน 5 ชุด ใช้เวลาพัฒนาประมาณ 3 เดือน โดยได้แรงบันดาลใจจากนกกระเรียนพันธุ์ไทยที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ธรรมชาติและมีความเชื่อมโยงกับวิถีชีวิตของชาวนา จึงนำความสัมพันธ์ระหว่างนกกระเรียน ธรรมชาติ และชุมชนมาใช้เป็นแกนของงาน พร้อมนำผ้าขาวม้ามาผสมกับรูปแบบแฟชั่นร่วมสมัย
“ด้านรูปแบบการออกแบบเลือกใช้แนวทาง Grandpa Style โดยนำลักษณะการแต่งกายแบบคุณปู่ เช่น เสื้อโค้ต เสื้อสูท เสื้อกั๊ก กางเกงทรงหลวม และการสวมเสื้อผ้าหลายชั้น มาปรับให้มีความร่วมสมัยมากขึ้น เสื้อผ้าในคอลเลกชันจึงเน้นรูปทรงโอเวอร์ไซซ์และการเลเยอร์ พร้อมนำเสื้อผ้าหรือวัสดุมาปรับและประกอบใหม่ เพื่อให้เกิดรูปแบบที่แตกต่างจากเดิม แต่ยังคงความสบายและสามารถนำไปสวมใส่ได้ในชีวิตประจำวัน โดยตั้งใจให้เข้าถึงคนรุ่นใหม่ โดยเฉพาะกลุ่ม Gen Z” เจ้าของผลงานผู้เฝ้าทุ่ง กล่าว

รายละเอียดของแต่ละชุดยังนำลักษณะและสีของนกกระเรียนมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของงานออกแบบ โดยเลือกใช้โทนสีแดงและสีเทา รวมถึงนำรูปทรงและลวดลายที่เชื่อมโยงกับนกมาปรับใช้กับตัวเสื้อ เพื่อให้รายละเอียดของทั้งคอลเลกชันเป็นไปในทิศทางเดียวกัน ขณะที่เทคนิคการผลิตมีทั้งงานปัก การตัดเย็บ การตัดต่อชิ้นส่วน การเย็บจีบ และการซ้อนวัสดุหลายชั้น เพื่อสร้างพื้นผิวและมิติให้กับชิ้นงาน โดยบางส่วนออกแบบให้มีลักษณะคล้ายส่วนต่าง ๆ ของนกที่ซ้อนทับกัน ก่อนนำมาตัดทอนให้เหมาะกับโครงสร้างของเสื้อผ้า
นางสาวณิศรา กล่าวต่อว่า ตลอดการพัฒนาผลงาน ได้รับคำแนะนำจากอาจารย์ทั้งในด้านรูปแบบ สัดส่วน และความสอดคล้องของแต่ละชุดกับแนวทาง Grandpa Style ขณะเดียวกันยังนำความคิดเห็นจากคนในชุมชนมาปรับใช้ โดยชุมชนต้องการให้เสื้อผ้ามีความร่วมสมัยและเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้มากขึ้น จึงพยายามรักษาอัตลักษณ์ของชุมชนไว้ควบคู่กับการออกแบบให้สามารถนำไปสวมใส่ได้ง่ายขึ้น
“การทำผลงานครั้งนี้ทำให้ได้ฝึกทักษะหลายด้าน ทั้งการตัดเย็บ การปัก การตัดต่อ และการทำรายละเอียดของเสื้อผ้า รวมถึงได้ทดลองเทคนิคใหม่ที่ไม่เคยทำมาก่อน จนทำให้เห็นความสนใจของตนเองด้านแฟชั่นชัดเจนขึ้น โดยหวังว่าชุมชนจะสามารถนำแนวคิดจากคอลเลกชันไปพัฒนาสินค้าใหม่ที่เข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้มากขึ้น และนำวัสดุหรือภูมิปัญญาที่มีอยู่ในพื้นที่มาปรับใช้กับการแต่งกายในปัจจุบัน เพื่อเพิ่มทางเลือกของผลิตภัณฑ์และขยายกลุ่มผู้บริโภคต่อไป”เจ้าของผลงานผู้เฝ้าทุ่ง กล่าวทิ้งท้าย
ผู้สนใจเกี่ยวกับ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (DPU) ค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ https://www.dpu.ac.th/th/faculty-of-fine-and-applied-arts
